– Eg sat og græt frammanfyri familjuni. Eg var knústur og segði, at tað var upp á tíðina at fara á Velbastað. Familjan klemmaði meg og so ringdu tey til Velbastaðar, fortelur Jóannes Bjartalíð.

Í samrøðu við Ellivu greiðir hann frá lívinum áðrenn og aftan á Velbastað. Hvussu hann nærkaðist botninum og hvussu hann kláraði at taka avgerðina um at fara til avvenjingar. Hann heldur als ikki, at tað er nøkur skomm at biðja um hjálp.

– Tað er ongin skomm at biðja um hjálp. Tað vísir nógv meira styrki enn skomm. Tú skalt langt inn í teg sjálvan, áðrenn tú spyrt um hjálp. Tað krevur nógv av tær at spyrja onnur um hjálp. Tað er ongin skomm, men ein styrki, sigur Jóannes Bjartalíð

Í blaðnum kanst tú lesa um at Føroyar endaðu aftast í trílandakapping móti Hetlandi og Orknoyggjum um Norðuratlantssteypið í árunum 1968 til 1973. Undir heitinum “Útpurring eftir botnfall” greiðir Suni Merkistein frá.

Tú kanst eisini lesa um fótbóltsins handilsmenn. Tað eru umboðsmenn, sum leita eftir spælarum í Føroyum, og hvat krevst fyri at arbeiða í hasum partinum av fótbóltsvinnuni. Tú kanst eisini lesa um fótbólt í Baskaralandinum, har tey ikki eru nógv fyri at keypa spælarar.

Vit hava eftirmeting av kappingarárinum og eitt brot úr nýggju bókini um Toda Jónsson. Árni Nóa Atlason og Kára Sigurðsson eru ungu spælararnir at hava eyguni eftir, Eli Hentze skrivar klummu, Gunnar Nielsen velur sínar bestu 11, og so fortelur Pól F. Joensen um sína eina landsdyst.