Ikki sørt at ein hitnar um hjartað, tá ein, ið er komin upp í árini sum eg. Býurin er sera nógv broyttur til tað betra upp ígjøgnum míni liviár her. Serstakliga gevur arbeiðið hjá býargartnaratoyminum tað allar besta, sum situr eftir av einum slíkum gongutúri. Mentanarhúsið er ilt at hava nakra meining um enn, tí í mínum eygum sær kassin út, sum hann er sokkin niður í mýrarnar. Men gev húsinum líka ein møguleika, “ein eigur ikki at lasta hálvgjørt verk”.
Men krákan, hon stríddist fyri føðina. Hon kláraði at toga ein plastposa upp úr ruskspannunini. Um eg ikki hevði koyrt posan í aftur ruskspannina, so hevði helst næsta stigið verið, at krákan fór inn í spannina eftir meira hvør veit.
Klaksvík er vorðin ein vakrari býur.
