Tey í okkara landi sum hava serliga avbjóðingar, tørva eina sterka rødd sum skilir og talar teirra søk.

Ein trupuleiki hjá hesum málbólki er t.d. tá stovnar og skúlar hava feriur og lata aftur, ofta í fleiri samanhangandi vikur. Hesi menniskju, sum ofta hava tað best við rutinu og tryggum karmum vera noydd út í eina feriu, sum tey als ikki trívast í. Afturat hesum kemur, at menningin meira ella minni steðgar upp og tað sosiala dettur so at siga burtur, tí at tey ikki hava sama møguleika sum ”hini” at sosialiserast, sum t.d. hjá familju, vinum og øðrum. Her hugsi eg um tað, sum ofta verður gjørt í ferium, so sum at ferðast, sova hjá ommum og abbum ella vinum.

Serliga avbjóðingin, sum er atvoldin til omanfyrinevndu trupuleikar kann verða bæði menningartarn og rørðslutarn.

Tey avvarðandi hjá hesum fólkum, sum vera noydd at hava feriu, júst hesa tíðina tá stovnar o.a. eru latnir aftur, eru ofta bæði troytt og strongd aftaná eina slíka “feriu”. Betri hevði verið, um umlætting varð bjóðað alt árið, til gagns fyri bæði tey við serligum avbjóðingum og fyri teirra avvarðandi.

Sum núverandi skipan virkar, er ofta ørkymlandi fyri avvarðandi hjá børnum/vaksnum við serligum avbjóðingum, at vita hvørji rættindi hesi hava.

Ofta er tað so, at man ígjøgnum onnur fær at vita – tvs. uttanfyri almennu skipanina -  um hvørjir møguleikar og rættindi eru til hjálp í gerandisdegnum.

Sjálvandi eigur Almannaverkið at ganga fremst, og visa á hvat man hevur rætt til og hvørjir møguleikar eru, í hvørjum einstøkum føri.

Hava tey veiku tað gott, hava øll tað gott! Eg skilji og vil arbeiða fyri øll tey sum hava ein serligan tørv.

Frimodt Rasmussen, valevni Sambandsfloksins til løgtingsvalið