Gerhard Folgerø, skipari, legði saman við trimum landsmonnum sínum til brots úr Bergen. Av Havnini lá leiðin til Eiðis norður gjøgnum Sundalagið. Við Hvalastøðina við Áir provianteraðu teir stórhvalatvøst.

Síðani stevndi skútan fram á leið. Tá ið teir komu á Vesturlandið (í Íslandi), varð kósin sett móti Ammassalik í Eysturgrønlandi.

Nú, lagt varð á Grønlandsfjørð, varð kaldari í veðrinum, og at fáa hitan, settust menn at rógva. Hetta var ikki vandaleys sigling. Nógvi ísurin, sum kom rekandi suðureftir, byrgdi teir javnan inni, men teir sluppu kortini leysir aftur hvørja ferð.

Komnir um fjørðin sigldu teir suður við Eysturgrønlandi, rundaðu Hvarvið og hildu norður við vesturgrønlendsku strondini.

Úr Suðurgrønlandi lá leiðin móti Labrador, og tá ið komið varð til Saint John’s, høvuðsstaðin í Nýfundlandi, høvdu teir ikki verið í landi síðani í Føroyum. Eftir tiltrongda hvíld lá leiðin suður við amerikonsku strondini. Um veturin lógu teir í New York.

Tíðliga summarið eftir (í 1927), tá ið ísurin var burtur, varð farið á amerikonsku vøtnini. Ferðin endaði í Duluth. Manningin fór heimaftur, men Leif Erikson varð verandi í Amerika – og er har enn.