Mánadagin landaði Borgarin 670 tons av sild til Pelagos í Fuglafirði. Teir høvdu roynt á eysturlandi Íslands og fingu sildina í trý samdøgur, ella rættari tríggjar nætur.

Sjómanstrúboðarin vitjaði umborð við jólapakkum, og fekk tá eitt prát við Høgni Magnusson, sum er stýrimaður á Borgaranum. Hann greiddi soleiðis frá:

-Vit leitaðu fram við íslendska markinum eftir sild í eina viku, áðrenn vit fingu nakra sild. So fingu vit sild í tríggjar nætur, og fóru so at sigla inn.

-Íslendingar hava sett eitt 50 fjórðinga mark fyri hvussu nær føroyingar kunnu fiskað sildina. Tað er undrunarvert og frustrerandi at síggja, at bara 10-20 fjórðingar innanfyri hetta markið, er nógv sild at síggja, men vit kunnu ikki fiska hana har, sigur hann.

-Íslendingar fiskað nógvan svartkjaft í føroyskum sjógvi, og teir kunnu fiskað nærum allastaðni, so vit kenna hetta sera løgið. Nógv tosa og skrivað um at minkað dálkandi útlát, men tað er ikki tað vit upplivað, tá fleiri stór skip sigla og leita í dagavís eftir sild, ístaðin fyri at kunna fiskað hana har hon er, sigur Høgni.

-Hevur sildin sítt vanliga ferðingamynstur?

-Um heystarnar er sildin í íslendskum sjógvi og plagar so at ferðast eystureftir í føroyskan sjógv, fyri so at fara í norskan sjógv. Í ár sær tað út sum hon bíðar við at fara úr íslendskum sjógvi, sigur hann.

-Er tað stór sild tit fingu?

-Støddin var ymisk frá háli til hál. Hon er góð, men ikki feit. Vit fara aftur á sildaveiðu tá vit hava landað, sigur hann.

Teimum og sjófólkinum annars verður ynskt Guds signing og varðveitslu!