Tá ið felagið í 1947 fekk nýggja oljukynda trolaran, Jóannes Patursson, fór Hans Pauli hjá Mortani í Hvannasundi at føra hann.

Í endurminningum sínum, bókini ”Jól á Halanum,” sigur Hans Pauli, at størsta umskiftið frá Norðbúgvanum til Jóannes Patursson var maskinan – frá kolfýring til oljufýring. Tað var ein kollvelting, ikki minst fyri teir í maskinrúminum.

Hann sigur, at tað var so ómetaliga nógv ómakaleysari bara at binda oljuslanguna í, tá ið lagt varð at bryggju, og fylla á, til tangarnir vóru fullir, enn at skula lempa kol í nógvar tímar.

Eitt var at fáa kolið umborð, sigur hann, annað at fáa øskuna fyri borð aftur. Varð skjótt fiskað tíðliga á túrinum, ráddi um at lempa kol fyri borð í sama mun, sum lastin fyltist við fiski. Tað gav nógv eykaarbeiði, og nógv kol fór fyri einki.

Hans Pauli segði eisini, at guvumegin gav róligari ferð enn dieselmotorurin, ið kom seinni. Snúningarnir vóru færri og óljóðið minni enn á motori við gearum. Guvumaskinan stygdi ikki fiskin burtur á grunnum vatni við hørðum botni, sum dieselmotorurin hevði lyndi til at gera, segði hann.