Hóskvøldið var ein flott tónleikaproduktión í Kringvarpinum. Hendan, sum nú hevur koyrt við ítrótti í hálvan triðja tíma, er tað lægsta og vánaligasta eg havi sæð, ikki minst takkað verið fótbóltsvertinum suðuri í Sortudíki, sum har hevur tørv á at siga okkum, at hann hevur fingið nossini í klemmu í eini spandex drakt. Puff og øv at senda fólki eitt leygarkvøld.

Er tað stuttligt at hoyra, at ein havnamavir hevur fingið nossini í klemmu í eini føstulávintsrennidrakt í Havn, meðan hampafólk stása seg upp og hugna sær í Klaksvík? Púff, Tróndur, púff Kvf! So langt úti, at eg fái meg ikki…jú, hetta bleiv ov nógv, og mátti fáa nøkur orð á loggin.

Og fokking verturin í Havn, hann blívur við. Og nú er besta innslag móti endanum: sangarin Beinir!

Hvør hevur produserað hetta fyri KVF?

Uppafturtøka, sum gamaní er eitt av endamálunum í eini árligari yvirlitssending, men staku lutirnir eru eftir mínum frægastu fatanarevnum lítið samanhangandi og serstakliga langdrignir. 

Langa innslagið um ítróttafólk mitt í sendingini hoyrdi ongastaðni heima. Vatnhamar og teir skuldu ikki verið við yvirhøvur. Tónleikurin ljóðaði illa, og skuldi fallið meira natúrliga inn í sendingina. Og Jana tosaði alt ov leingi at enda.

Men hinvegin - eg eri ikki av fremstu ítróttafjepparum, men tó skal sigast, at eg eri ein av ídnastu Kringvarpslurtarum og -hyggjarum, og meini meg hava skil fyri miðlaframleiðslu, og kunna siga, at hetta stóð ikki nakað kappingarmát. Whatsoever.

Eitt leygarkvøld at renna seg í ein ógongdan miðlamur, sum ikki slepst uppum. Tað var ikki gott, nú vit skuldu fagna ítróttini, og ístaðin rendu okkum í respektleyst ósamanhangandi vrøvl.

Í miðlahøpi kundi tað valla verið verri, ítrótt ella ikki.

Bara mín eyðmjúka meining, förstås.