Eyðun Nolsøe var plátuskaldið og absolutti miðdepilin hjá ikki bara teim seks spírunum og sangstjørnunum, men eisini gittarleikaranum, Paula Reinert Poulsen, sum ordiliga traðkaði í karakter, og trummuleikaranum Vár Miðberg, sum eg frá sanginum hjá Filip um Trýssini í fyrstu sendingini enn eri púra bitin av. Nú slapp Pauli at kasta seg út í gittarljóð, sum púra egin í eina førinum nam við ótilgjørdu cool presisiónina hjá Robert Cray og í hinum førinum til spirituella latino spælið hjá Santana. Beint til okkara av nakna pallinum við heita ljósinum í Hoydølum.

Sangúrvalið, prátið millum tey og Eyðun, lýsandi portrettbrotini, ið kunnandi traðka burturúr, og so framhaldandi og sambindandi skiftini, sum bera okkum fram í skúlaskálanum, og eg longu nú í náðileysu framdriftini veit, fer at leiða til eitt óunniligt úrvalsavrik, sum plátuskaldið ikki sleppir undan at peika á. Júst hetta moment og avdúkandi forhondsumrøðan, hvør kjarnin og plátuskaldið er, hann ella hon, er tað prikið, ið fær plátuspælarin at snurra og gera seg út til í kvøld, at leggja sangir undir nálina.

Við plátuni í búmerkinum ferðast vit gjøgnum tíð og rúm at lenda á hesum palli, sum alt ov leingi hevur staðið tómur og óbrúktur, og nú nærkast endanum á aðru sending av fimm.

Man átti at drýggja løtuna. Fyri alt í verðini drýggja upplivingina í Hoydølum. Tað man vera tekin um, at hava verða rivin við í hesi løtu, sending og framførslu, og nomið við nakað guddómligt, sum bleiv elskað fram í rúminum, forloyst, og sent út til okkara.

So nógvir konstruktiónstankar um at ríva niður og byggja nýtt hava verið í umfari á hesum stað, at eg má í ensku orðabókina at sláa upp eitt ítøkiliga byggjandi orð fyri pillar, sum í berandi samleika, og finni súlu, stólpa og steyra.

Tað er tað, henda onnur sending í røðini úr Hoydølum varð. Ein súla, stólpi og steyri í konstruktiónini av tí heimliga miðlatilboðnum, sum bara er okkara, tá vit tendra fyri Kringvarpinum. Og tað er ikki nothing. Takk fyri tað.

Varisliga fyriboðanin um plátuskaldið í triðju sending var í føroyskum búnað, og Emma nevndi avbjóðingina at raka hægstu tónarnar. Kanska er tað ein kvinna. Hetta er spennandi sum ein krimirøð beint her hjá okkum.