Steffan Klein Poulsen og Elsebeth Mercedis eru fyrst út, eins og tjóðveldi við teirra "E" bókstavi. 

Sagt verður at valplakatir sjálvdan flyta atkvøður einsamallar, men tær styrkja aðrar ávirkanir. 

Plakatir geva sjónligheit har veljarar kenna navnið á einstaka valevninum aftur á valdegnum og hetta kann skapa eina kenslu hjá veljarum av at "hesa/hendan havi eg sæð áður".

Tað eru serliga nýggj uppstillaði, sum hava tørv á at vera sædd. Ein valplakat gevur eitt signal um, at politikarin er seriøs/ur í royndini at sleppa innum tinggátt - sjálvsagt treyta av, at valplakatin er seriøs. 

At vera sjónlig/ur í býarmyndini gevur eitt slag av legitimiteti. Valplakatin vísur, at her er ein skipað kampanja í valdystinum og virkar ofta sum ein seinasta áminning, áðrenn veljarar skulu á valstaðið at greiða atkvøðu. 

“Ja, tað var hana/hann eg hevði hug at velja.”

Valplakatir broyta sostatt ikki meiningar nógv — men hjálpa fólki at halda fast í einari  — og tað kann vera júst tað, sum ger mun í einum tøttum vali.