Bjarni Samson skal í næstum við nýbygninginum Emerald í Barentshavið. Bjarni vónar ikki, at Føroyar leypa av framav og gera harðari átøk enn hinar fiskivinnutjóðirnar í vesturheiminum.
Í hesum døgum við stórum kjaki um, hvørji átøk eiga at vera gjørd mótvegis Russlandi í kjalarvørrinum av krígnum í Ukraina, er nærliggjandi at hugsa, at tað fyllir nógv í prátinum millum manningina á føroysku flakatrolarunum í Barentshavinum. Men so er ikki.
– Vit tosa í veruleikanum ikki nógv um tað. Tí tað er ikki í okkara hondum at gera av, og tí nyttar lítið at fokusera upp á tað.
Síðani spyrji eg inn til ítøkiliga samstarvi við russar, tá teir eru til fiskiskap í russiskum farvatni.
– Tá vit koma til russiska fiskimarkið, kemur altíð ein russiskur eftirlitsmaður umborð, sum er við á øllum túrinum og fylgir við, at alt fer rætt fram sambært fiskiveiðuavtaluni og kvotarættindum okkara. Eftir russisku innrásina í Ukraina hava vit í veruleikanum merkt, at eftirlitisfólkini eru meira lagalig mótvegis okkum, har tað áður kanska kundu vera ávísur trekleiki.
Men óttast teir ikki møgulig átøk frá russiskari síðu?
– Nei, tað ræður meg als ikki at vera fiskimaður í russiskum sjóøki, tí tað hava vit sum føroyingar drúgvar royndir við.
– Eg vóni bara ikki, at vit sum fiskivinnutjóð leypa av framav og gera harðari átøk enn hinar fiskivinnutjóðirnar í vesturheiminum. Fyri meg persónliga havi eg nú starvast í 25 ár við fiskiveiðu í Barentshavinum, og tær arbeiðsroyndirnar kann eg illa brúka til fulnar, um eg leggist upp á land ella fari við onkrum øðrum føroyskum fiskifari. So mest sannlíkt hevði eg fari við onkrum grønlendskum ella norskum skipi, um vit ikki sleppa at halda áfram.
Stór samrøðugrein verður í Norðlýsinum, sum kemur út mánadagin.
