Fert tú fram við gamla garðin,
har Per Eirik átti borg,
bend tá høvur niður varin,
tí her valdar sút og sorg.
Fert tú fram við gamla garðin
tøgn á fuglameingi er,
tí Per Eirik, hann er farin
ævinleikans evstu ferð.
Fert tú fram við gamla garðin
har Per Eirik mangan stóð,
hoyrir tú í huga varin,
syrgin kirkjuklokkuljóð.
—
Her tey komu, her tey vóru,
her tey hildu frí,
við sær alsk til land tey bóru
alla teirra lívsins tíð.
Her tey ólu góðar synir,
her var teirra summarstað,
øll tey vórðu okkar vinir,
spældu for oss lívsins lag.
—
Tagnaður er hørpusláttur,
tagnað er títt góða orð,
tagnaður er andadráttur
– lív er skift til deyðans kor.
Tøkk tær veri kæri drongur,
vinur okkar alra her,
syrgin oss tín hørpustrongur
leingi enn tín tóna ber.
Hvíl í friði merkismaður
undir flag tín gravarblund,
eig á evsta degi glaður
ævinleikans sælu stund.
—-
Elsebeth og synir eigi
troyst í minnum um ein mann,
sum sítt lív – til gravarleiðið –
altíð alsk til tykkum fann.
pmp
