Í mong hundra ár var kristnað  trúgvin og sjónarmið hennara framúrskarandi í vesturlondum. Í dag er hon vorðin áleyps mál menniskjans frá nærmast øllum sjónarmiðum, skrivar pensionistur, Dr. Med,Tveter, vitinskapsmaður, professari í 23 ár, yvirlækni á Ullevål sjúkrahús í 17 ár og Spyr eftir eini trúgv fyri nútíðina? Hetta havi eg hugsað um hvørjar orsøkir sum kunnu greiða frá hesi útvikling spyr hann, Heitið á skriving míni kundi líka væl verið: Hvat gekk, og gongur galið. Eru vit  við at siga frá okkum kristna trúgv, avtíð hon ikki evnar at yvirliva í einum nútíðarsamfelag við nógvum nýggjum avbjóðingum, tonkum og grundreglum? Eru vit vorðin feil upplýst, tá íð vit eru upplærd til at meina at kristindómur ikki megnar, at yvirliva eina vitinskapliga roynd? Hví uppfatar ein kristindóm nakað, sum er at smílast at, flenna at, í øllum førum ikki nýtist at takast fyri fult. Hví vera kristin menniskjur, so ofta hildin at vera minni verd ella undarlig ? Veit ikki modernaða menniskja at tann besta frágreiðing til at universið í heila tikið er til, er at tað finnist ein Gud?

Menniskjans tilvitan er ein óloystur trupuleiki fyri naturalismuna. Tað sum sermerkir okkum menniskju, er at vit alla tíðina eru ansin um tað, sum hendir uttan um okkum – og sum soleiðis eru við at evna til okkara tilvitan. Hesi evni til sannað tilvitan gera nakað vit ikki fatað. Men bert kunnu undrast yvir. Tað er tað, sum ger okkum til menniskju. Harumframt eru vit før fyri at hugsað, hava meiningar, planleggja, argumentera, hyggja framyvir, læra av royndum okkara o.s.v. Hetta sýnir førleika menniskjans sum fremsti skapningur skaparað okkara.