Líka síðan stytsta dag í fjør, sum var 21. desember, er dagurin longdur eitt sindur hvønn dag. Lítið og einki teir fyrstu dagarnar og vikurnar, bert nøkur sekund hvønn dag, men so kom ferð á. Um várjavndøgur, 20 mars, tá ið dagur og nátt vóru líka long, longdist dagurin skjótast. Síðan tá hevur dagurin verið longri enn náttin. Teir seinastu dagarnar og vikurnar eru bert sekund løgst afturat hvønn dag. 

Nú fer at ganga hinvegin aftur. Dagurin fer at styttast; náttin verður longri. 23. september, tá er heystjavndøgur, eru tey aftur líka long. Stytsti dagur í ár er 21. december, líka sum í fjør. 

Í morgun, tá ið sólin reis, kom hon undan í landyrðingi norði - í 28 stig rættvísandi. Tá ið hon setur seint í kvøld, er tað í útnyrðingi norði - í 332 stig rættvísandi. 

At sólin rísur í eystri og setur vestri er sjálvandi rætt, men ikki um ein tekur tað heilt bókstaviliga. Tá ið undirritaði gekk til skipsførara fyrst í 90unum, segði lærarin, vit høvdu í siglingarlæru, Hilmar Kass, at I østen stiger solen op passar bara tvær ferðir um árið. Mest sum í skemti, men ein setningur, sum var lættur at minnast, og sum gjørdi, at vit skiltu alt eitt sindur betur.

Sólin rísur í (næstan) beinum eystri og setur í (næstan) beinum vestri á várjavndøgri og heystjavndøgri.