Eftir kreppuna seinast í 90 inum vóru fleiri føroyingar, sum als ikki trúðu upp á fiskivinnuna. Nei, tað var oljuvinnan, sum var framtíðin og sum frameftir skuldi tryggja føroyingum góð livikor.

Men eisini tá vóru her á landi teir, sum bardust ímóti fiskaloysi og sum royndu at manna ein flota av fiskiførum, sum mundi hava sæð betri dagar. Vit lurta vanliga eftir serfrøðini. Og eisini eftir ráðum frá búskaparfrøðingum og íløgufeløgum. Men almennum oysli og kreppum sleppa vit kortini ikki undan.

Tað er vandi í allari vælferð. Og sjálvandi skulu vit sum samfelag eisini kjakast moral og samhuga á 62 gradir norður og laga okkum eftir rembingunum uttan úr heimi.

Eitt er at spæla vandamikið kinaskák ella russiska roulette við framtíðini, men at skula ræðast útlendskan kapital, sum var hann eitraður við bundinskapi og undirgangi, er sum í undanvindi at repa seglini og rógva móti streyminum.

Vit liva í eini alheimsgjørdari verð, har tollur og handilsbann kunnu raka føroyingar frá degi til annan. Men tryggar varandi avtalur, týdningarmikil netverk, óslítandi sterk vinarbond og góðar persónligar kontaktir røkka yvir um tíðarsonir og landamørk.

Onki nyttuligt samfelag verður bygt upp við direktivum úr erva, men heldur við samanhaldi og vøkstri frá íverksetum, dugnaligum monnum og kvinnum, ið vilja skapa og slóða fyri, men eisini taka ábyrgd og váðan av sínum ætlanum og avgerðum.

Kanska skuldi Dennis roynt at sloppið ein “politiskan menningartúr” við Gadus ella øðrum skipi hjá JFK, har fiskimálaráðharrin veruliga fær vent sínum uppskoti, so at nýggja sjófeingislógin ikki gerst ein neyðrakett á køldum og opnum havi.