Eiðisvatn, skamt niðanfyri Slættaratind og onnur høg fjøll, er eitt vatn, ið sílaveiðufólk og fólk, ið bara vitja okkara vøkru náttúru, vitja tíðum. Soleiðis var hendan dagin í vikuni eg og konan høvdu leitað okkum hagar. Eg við myndatóli og tráðu og Elsa við kaffi og tí, sum hoyrir til.

Veðrið var av tí allar fagrasta og tað vóru ikki bert vit bæði, ið høvdu leitað okkum her hendan dagin. 

Eg royndi meg við tráðuni. Valdi at byrja við eystara end á sunnaru byrging og gekk so fram við vatninum til Ærgisá, víðari vil Vabbisá og fram til Norðara enda á vestaru byrging. Sjálvt um eg kastaði við tráðuni allan vegin, so fekk eg einki, kendi einar tvær ferðir, men onki kom upp á land. Hetta var mitt um dagin og sólin stavaði beint á vatnið og ikki eitt lot, so umstøðirnar vóru ikki tær fiskiligastu. 

Men sjálvandi hevði eg myndatólið við, so hví ikki taka nakrar myndir av vøkru náttúrini her og fuglalívinum. Nógvur antarfuglur var á vatninum.

Fiskieydnan hjá mær hendan dagin var ikki sum hon mangan hevur verið her á vatninum, so eg má fara ein túr aftur, tá umstøðurnar eru fiskiligari. Men njótið myndirnarr niðanfyri: