Børn spældu nógv saman og brúktu náttúruna sum sítt stóra spælipláss: Um heystið spældu vit við horn uppi á Hamri, og í fjøruni við bátum og smáum skipum, og stóðu á tunnustavnum, tá kavin lá.

Samtíðis vóru børnini virkin í øllum arbeiði, sum hoyrdi til lívið í bygdini. Tey vóru við til torvskurð, hoygging, eplavelting og arbeiði í haga og á bøi. Hetta lærdi tey tol, arbeiðssemi og nøgdsemi - eginleikar, sum fylgdu teimum víðari í lívinum.

Lívið var einfalt og ofta kargt. Hiti var bert í køkinum, og ísur setti seg á rútar í sovikamarunum. Ravmagn kom ikki fyrr enn í 1968. Tá vóru flestu av okkum, sum vóru fødd fyrst í 50-árunum, farin heiman.

Skúlin varð hitaður við brenniovni, og bygdarfólk skiftust um at halda skúlan reinan og heitan. Børn lærdu vanligar lærugreinar, men eisini nógv um bátasmíð og sjólívið.

Samskiftið við umheimin var avmarkað. Bert ein telefon var í bygdini, og linjan var ofta niðri í vikur, tá klaki sleit hana. Ferðslan til og frá oynni var tengd at veðrinum, og sambandið við meginlandið var ikki altíð trygt regluligt.

Hóast lívið kundi tykjast strævið, so vóru barnaárini merkt av tryggleika, samhaldi og ríkum løtum, ið eisini setti dám á tey, sum vuksu upp í Svínoy – Oyggin, okkum so kær.

Ásmund Olsen í Smæruni - Hósdag  19.02.2026 kl. 16.00