James Ellams kom til Klaksvíkar sum ungur fish & chips-kokkur. Hann fór avstað aftur við minnum um 9.000–10.000 portionir av føroyskum fiski, dýggjvátur av vatnkríggi og ein KÍ-troyggju við JFK á bringuni
Søgan um Sjómannadagin í Klaksvík hevur nú eisini fingið eitt sindur av altjóða eftirklangi.
FRY Magazine, eitt bretskt fakblað fyri fish & chips-vinnuna, hevur í dag grein um James Ellams, sum í ár vann heiðurin Drywite Young Fish Frier of the Year. Hann var boðin til Klaksvíkar av JFK í sambandi við Sjómannadagin, og tað, hann upplivdi her, hevur gjørt so mikið stórt inntrykk, at hann nú hevur skrivað um ferðina.
Og tað var ikki smávegis, hann fekk at gera.
Saman við bretskum kokkum frá Lewis’s Fish and Grill í Kent, umframt Jógvan frá JFK og øðrum, stóð James í 14 tímar og steikti fish & chips. Tilsamans vórðu millum 9.000 og 10.000 portionir av fiski og chips býttar út – ókeypis – til fólkið í Klaksvík. Eisini vórðu portionir koyrdar út til læknamiðstøðir og røktarheim.
Fiskurin var føroyskur Gadus-fiskur frá JFK.
Eg fall fullkomiliga fyri oyggjunum
Í greinini leggur James ikki fingrarnar ímillum, tá hann skal lýsa upplivingina.
Hann sigur, at hann varð bergtikin av tí ráu og vøkru náttúruni í Føroyum, men at tað serliga var hitin og gestablídnið hjá fólkinum, sum gjørdi ferðina ógloymandi.
Hann nevnir serliga Jógvan, Hanus og JFK-familjuna, sum tóku ímóti honum við opnum ørmum. Hann fekk bæði whisky-smakking og góða steik, men Sjómannadagurin sjálvur varð helst tann størsta upplivingin.
Og so var tað sjálvandi vatnkríggið.
James greiðir frá, hvussu hann endaði púra gjøgnumbloyttur eftir at „Navy“ hevði funnið hann. Hann heldur hetta vera eina góða mynd av tí festliga og familjuvinarliga andanum, sum eyðkennir Sjómannadagin í Klaksvík.
10.000 portionir og ein KÍ-troyggja
Men James fór ikki bara heim við minnum um fisk og chips.
Áðrenn hann fór úr Føroyum, fekk hann eisini høvi at síggja KÍ spæla móti Riga FC í UEFA Conference League.
Sum íðin fótbóltsfjeppari helt hann tað vera eina heilt serliga uppliving. Og hann gjørdi meira enn bara at hyggja: hann keypti sær eina KÍ-troyggju við JFK-logo á bringuni.
Tað er kanska ein av teimum smáu søgunum, sum siga nakað um, hvussu Sjómannadagurin og Klaksvík kunnu virka sum eitt slag av mentanarligum útflutningi.
Ein ungur bretskur kokkur kemur til Føroya fyri at steikja fisk.
Hann møtir føroyskum fiskivinnufólki, upplivir Sjómannadagin, verður dýktur í vatnkríggi, steikir túsundtals portionir av føroyskum fiski – og fer síðani heim við einari KÍ-troyggju.
Fiskurin bindur okkum saman
Tað er eisini ein serligur samanhangur í hesum.
Í Bretlandi er fish & chips ein heil matmentan. Í Føroyum er fiskurin ein grundleggjandi partur av bæði vinnusøgu, samleika og gerandislívi.
Á Sjómannadegnum møtast hesir heimarnir.
Bretski fish & chips-kokkurin arbeiðir við føroyskum fiski, sum er fiskaður av føroyskum skipum og seldur av føroyskum fiskivinnufyritøkum. Og mitt í øllum hesum stendur Klaksvík – býurin, har fiskivinnan og sjólívið hava sett sín dám á bæði mentan og samleika í fleiri ættarlið.
At ein grein í einum bretskum fakmiðli nú greiðir frá hesum, er tí eisini ein lítil søga um, hvussu ein lokalur dagur í Klaksvík kann røkka langt út um Føroyar.
James Ellams kom til Føroya fyri at steikja fisk.
Hann fór heim við einari søgu um Føroyar – og einari KÍ-troyggju.
