Ein norskur prestur, hevur fyri árum síðan, í skrift sagt frá einum túri yvuri í USA, sum má sigast hava gjørt inntrikk á hann. Hann var ein dag og vitjaði inni deyðsrúminum í fongslinum Sing –Sings, tann elekriskið stólurin stóð ´miðskeiðis á gólvinum, vaktin greiddi frá hvussim alt fór fram har við avrættan.  Eg stóð har ristur við tankanum um tað grúfullað sum har fór fram.

Men uttanfyri hurðina spældu  fangarnir sítt spæl og hildu fyri at hetta stytið um tíðina.

Tað hevur  verið roynt áður at greiða frá gravstaðnum uttanfyri New york har m.m  tey ókendu vera grivin. Teir fangarnir sum tókust við at jarað hesi, høvdu ikki loyvið at tosað saman. Tað einasta man hoyrdi frá teimum var hvussi teir floytaðu seinastu

revy vísirnar frá verðinsbýnum.  Ein týsk avís kom við eini frágreiðing av heimsstøðuni við eini mynd. Ein slaktarabonkur varð settur fram, slaktarin stóð við sínum amboðum, klárur at fara til verkað, men uttanfyri á markini stóð stórur flokkur av kríatúrum við at líta á tóktus halad hatta er líkamykið, ánaðu einki hildu bert áfram at jótrað meðan bíða var. Prestur endar-, fólk spæla framman fyri deyðsrúmið, lættsindig brúksla seinastu revyðirnar, meðan likam vera løgd í grøvina. Ella standa eins og dýr lýkagildigð og bíða, meðan bonkurin verður settur fram. Hvussi kan tað væl verða annarleiðis um man ikki eigur eina livandi vón?