Øði er komin í grindina í Havn, tí Eirikur í Jákupsstovu av Eiði, uppstillaður av Norðoya Tjóðveldisfelagi, tekur undir við at gera eina nýggja fiskiveiðuavtalu við Russland. Kropp av kroppi koma tjóðveldisfólk og onnur í Havn fram at tastunum og biðja ilt yvir Tjóðveldi fyri at hava latið Eirik stilla upp. Talan er um bæði leikfólk og onnur valevni.

Í beinraknari viðmerking frá Tórbjørn Jacobsen, fyrrverandi løgtingsmanni, landsstýrismanni og fólkatingsmanni hjá Tjóðveldisflokkinum, vísir hann á vantandi tolsemið hjá tjóðveldisfólkum og øðrum í Havn, har alt er tann bera teori. Hugsanin í Havn er: “Vit kunnu trygt vera ímóti fiskiveiðuavtaluni, tí avleiðingarnar raka ikki okkum sjálvi, bara nøkur reiðarí og nøkur bygdafólk”.

Men her í Norðoyggjum, eins og í Eysturoy, har Eirikur í Jákupsstovu hevur sítt jørðildi, eru Barentshavsrættindini ikki nøkur teori. Her snýr tað seg um tilverugrundarlagið hjá fleiri fyritøkum og sera nógvum familjum, og tað er heilt løgið, at tjóðveldisfólk í Havn ikki kunnu rúma empati fyri teimum. Tjóðveldi má gera upp við seg sjálvan, um hann skal vera ein flokkur fyri alla ta føroysku tjóðina ella bert ein havnarflokkur uttan tolsemi fyri teimum føroysku familjunum, ið hava fiskivinnu sum livibreyð.