Men hesin sannleiki er tíverri ikki mál fyri søguligu vísindina, men harafturímóti tann sannleiki, sum Paulus slær fast, at tíðarinnar fylling kom. Og tær fylgjur, ið harav stóðust. At tíðins fylling kom, og fylgjan harav hevur viðført søgukanning o.a., men ikki sannleikan sjálvan. Bíblian er bæði tann heilaga skriftin og søguliga keldan sjálv.

So langt Bíblian er søgulig kelduskrift, hava søguskrivarar rætt, og nærmast plikt, at kanna og royna  hana. Av tí at hon inniheldur opinbering Guds, kann man ikki seta nakað upp ímóti Bíbliuni. Hon boðar, at menniskjan livir ímillum skapanina og dómadag. Í meir enn tvey túsund ár hevur trúgvin á hendan boðskapin verið eins og ugganartroyst menniskjunnar.

Vísindaástøði boðar, at menniskjan livir ímillum apuna og atombombuna. Trúgvin á henda boðskapin kemur undir okkara samtíðar-vónloysi. Jesu lærusveinar, gudsóttandi jødar, sum teir vóru, lá sum ”bevís” fyri, at meistari teirra var Messias, við at teir sjónliga vóru varugir við, at profetiini, ið heilagu skriftir teirra týðiliga sýndu teimum, vóru uppfylt. Tíðarinnar fylla var komin.

Jóhannes M. Olsen