Heimafturkomnir til Føroya slitnaði sambandið okkara millum, men tað var ikki tí at vit á nakran hátt vóru komnir til illnar, men vit livdu bara hvør sítt lív.

Olivur var listarmaður, og hann virkaði glaður og fyrikomandi, men eg hevði varhugan av, at hann hevði eitt kensluborið sinnalag, sum gjørdi, at hann ikki dugdi so væl at takla mótburð í lívinum. Hetta var helst medvirkandi til, at hann seinastu nógvu árini ikki brúkti sína avbera góðu “talent” innan málningalist, men heldur valdi at lata eyguni aftur og sleppa sær undan brotasjógvunum, sum lívið ofta hevur at bjóða.

Hvønn dag síðan sambandið slitnaði okkara millum, havi eg verði mintur á Olivur, tí hann gav mær ein málning í 1978, tá hann gekk á listaskúla í Keypmannahavn. Málningurin, sum hongur aftanfyri meg í sofuni á myndini frá 2006, hevur fylgt mær trúfast seinastu 46 árini ella so.

Á Ólavssøkuframsýningini í 1978 hevði Olivur tveir málningar við á sýningini. Hann seldi annan men ikki hendan. Tá spurdi eg hann, um eg kundi fáa málningin, tí pengar vóru ongir at keypa málningalist fyri í lestrartíðini. Tað var leyst og liðugt alt í einum, og eg hevði málningin við mær í flogfarinum, tá eg fór aftur til Danmarkar at lesa. Síðan hevur málningurin fylgt mær, har eg havi búð.

Eg minnist Olivur við takksemi fyri nógvar góðar løtur og upplivingar í lestrartíðini hjá okkum báðum í Keypmannahavn.

Jákup Andreasen