Í eitt samfult ár hevur ljóðað, at okkara strategi er at verja tey veiku. Vit hava verið samd um at sláa verjugarð um okkara veikastu borgarar. Men so mikið veikur var verjugarðurin, at tað uttan himpr bar til hjá fyritøkum, stjórum og øðrum týdningarmiklum persónum at bróta seg gjøgnum garðin, og troka seg framum tey veiku og sjúku í koppingarkøini.

Eg hevði faktisk ikki ímynda mær at tað bar til at gera so. Men hinvegin, tað er onki óvanligt í, at tá ið á stendur so eru tað tey veikastu, sum bera størsta prísin. Tað er tragedian í øllum. Omaná alt hetta kemur, at tey sum eru sjúk, bera brek, og eru í vandabólki hava goldið ein ómetaliga høgan prís. Nógv teirra tola ikki at fáa korona, og hava tí livað meira og minni avbyrgd í eitt heilt ár.

Tað er gjørd ein koppingarætlan. Henni kann man vera samdur í ella ikki. Tað er eisini lýst ein kunngerð um nær ymisku bólkarnar skulu koppsetast. Henni kann man eisini vera ósamdur í ella ikki. Men tað kann aldrin vera loyvt at bróta tær reglur man sjálvur hevur sett. Somu reglur, sum man annars hevur brúkt til at afturvísa t.d. sjúkum fólki við, við áheitan um at bíða eftir tørni.

Tað kann heldur ikki vera rætt, at man skal kunna ringja og spyrja um at sleppa framum í køini. Lat tað so vera, at fólk gera tað. Men at tey, sum sita hinumegin siga ja, og taka nøkur framum. Ja, tá er øll skipanin fyri hóttafalli. Og tá er farið um øll etisk mørk.

Landsstýrismaðurin má í stundini tryggja, at tað verður farið rætt og rættvíst fram, og vera verja hjá okkara veikastu borgarum.

Onki annað kann góðtakast !