Í dag var eitt mál fyri í Heilsunevndini hjá Klaksvíkar Býráð um “trygd og trivnað”. Orsøkin er, at fleiri grannaløg kenna seg køvd av vaksandi og skjótt koyrandi ferðsluni. Lat meg undirstrika, at trupulleikin er ikki bilførarin í sær sjávum. Men býarskipanarliga hava vit innrættað Klaksvík soleiðis at bilar kunnu koyra skjótt og ómakaleyst úr einum enda í annan. Borgarin verður ikki spurdur, og býurin verður gjørdur til eina tekniska avbjóðing, har meira asfalt og betong ofta er loysnin. Bilbýurin Klaksvík kostar nógvar skattakrónir og hevur eisini høgt co2 útlát og neiliga ávirkan á heilsu og trivnað. Hvussu skjótt vit loyva bilum at koyra, og hvussu breiðar vegir og gongurbreytir vit ynskja eru politiskir spurningar, sum ikki hava nakað einfalt svar. Onkuntíð er neyðugt at ignorera verkfrøðiligar mannagongdir og ístaðin lurta væl eftir ynskjum frá borgarum og grannaløgum. 

Sjálv ynski eg at vit fara niður í ferð og møguliga seta hámarksferðina niður á 30 km um tíman stórt sæð allastaðni í Klaksvík. Vit kunnu skelta og byggja vegbungur, men uppaftur betri er, at vit miðvíst smalka vegirnar og vit gera breiðari gongubreytir við fleiri trøum og benkrum. Ongin ynskir at búgva við ein vandamiklan veg, og stundin er komin, at vit taka borgarakanningina í álvara og varpa ljós á trygd og trivnað her í býnum. Lat okkum taka eitt øki fyri og annað eftir, lýsa tørvin og samstarva við borgararnar fram ímóti skilagóðum loysnum.