Johnhard Klettheyggj, stjóri hevði sett á skrá ein starvsfólkadag í Klaksvík, har tey m.a. fingu ein góðan bita á Kafé Fríðu, sóu Varpið og fingu eina frágreiðing um húsið, og annars hoyra nærri um drúgvu tilgongdina frá hugskoti til nú næstan liðugt hús.

Hallur Markná, fíggjarfulltrúi og skrivari í Fíggjarnevnd Løgtingsins ringdi her fyri, um til bar at síggja Varpið – og tað var ikki hálvtalað orð, so var tað uppá pláss.

Umframt frágreiðing, sum Dávur og Jóhanna stóðu fyri, sóu tey alt húsið og sótu í vøkru, reyðu og bleytu stólunum í høllini, meðan Andras Sólstein spældi sálmar og onnur stykki á flygelhorn, trompet og cornet. Hann eisini greiddi frá muninum á ljóðførunum, og hvat tey vanliga verða nýtt til.

Endamálið við hesum tónleikainnslagnum var eisini at vísa ljóðgóðskuna í høllini. Hetta hugaðu gestunum væl, og tóku tey eisini til hvussu snotilig høllin var, eins og húsið kann nýtast til so mangt ymiskt.

Tey skuldi eisini síggja Christianskirkjuna, Nólsoyar Páls garðin, ganga út í Grøv og síðani fáa ein betri bita, áðrenn leiðin lá aftur til Havnar.

Eitt av stravsfólkunum bedýraði - ávegis út úr húsinum - hesa vitjanina og frágreiðingina sum serstaka, og vildi sleppa inn aftur seinni í summar við einum ørðum ferðalagi – “Jú, sjálvandi tað”, var svarið!