Hetta merkir, at eg ikki longur ynski at verða skrásettur limur og heldur ikki á nakran hátt at hava nakað við flokkin at gera framyvir.

Hetta er ein avgerð, eg havi hugsað nógv um. Orsøkin er, at eg ikki kenni meg heima í einum flokki, sum eftir mínari fatan fer so lætt um málið viðvíkjandi fríari fosturtøku. Eg eri ein trúgvandi maður, og mín trúgv formar míni lívsvirði og mína samvitsku.

Mín samvitska er bundin at Guds Orði og tí kann eg ikki longur, við reinari samvitsku, vera limur í einum flokki, sum stendur sum uppskotsstillari til eitt slíkt vanlukkumál, sum frí fosturtøka er.

Eg fari aldrin at umbera meg fyri at hava slíkar sannføringar. Eiheldur fari eg at ganga ímóti hesum sannføringum.

Eg haldi, at vit trúgvandi, konservativu sambandsfólk, hava latið okkum trýst til tøgn, ístaðin fyri at standa fast við okkara grundleggjandi virðir og sannleika.

Tað vil eg ikki finna meg í longur, og eg kann tí ikki verða partur av einum politiskum flokki, sum ber eitt mál um fría fosturtøku fram.

Tí eri eg noyddur at taka hetta stig, hóast eg havi allarstørstu virðing fyri nógvum av teimum, sum hava arbeitt saman við mær í flokkinum.

Eg má vera trúgvur móti mær sjálvum og míni trúgv.

Tað skyldi eg Honum, sum gav mær rættin til lívið.

Áron Vest