Kríggið, sum Russland førir ímóti ukrainska fólkinum er ræðuligt. Sum menniskju og tjóðskaparfólk er tað ótolandi at síggja, hvussu ósek menniskjalív verða týnd og hvussu heimsins størsta land roynir at taka frælsið frá ukrainsku tjóðini.

Vit eiga at gera okkara fyri at hjálpa, men eftir mínum tykki er tað ikki við at strika fiskivinnusamstarvið við Russland, sum áhaldandi hevur verið í gildi síðan 1977, tá fyrsta avtalan varð gjørt við Sovjetsamveldið.

Tað hjálpir ikki ukrainska fólkinum, at vinnulív og fiskimenn í Russlandi og Føroyum missa møguleikarnar at vinna til lívsins uppihald. Tað ávirkar heldur ikki Putin serliga nógv, um Føroyar ikki samstarva um fiskirættindi, tá øll hini londini í okkara parti av heiminum framvegis gera fiskiveiðuavtalur við Russland.

Men tað finnast hættir veruliga at geva Ukraina hjálp. Og ein er heilt einfalt at senda Ukraina pengar. Eitt boð kundi verið 20 mió. kr.

Tí hóast vit hava okkara at stríðast við í Føroyum, og átøk avgjørt skulu gerast fyri, at fleiri fólk í Føroyum skulu hava tað gott, so eru vit hóast alt í mun til fólkatalið eitt ríkari land enn til dømis Danmark.

Tí tykist tað upplagt at senda ein part av pengunum, sum Danmark sendir til Føroyar, til tey samfeløgini, sum veruliga eru í neyð.