Politisku flokkarnir vóru væl fyrireikaðir við básum, sum næmingar á skúlanum vóru fúsir at vitja. Longu áðrenn fyriskipaðu pallborðini, var kjakið lívligt og fólkaræði vísti seg frá síni bestu síðu.

Fyrsta pallborði var mannað við ungum og nýggjum valevnum. Tey kjakaðust lívliga og siðiliga um fráflyting, hægri útbúgvingar, bústaðarmøguleikar og fíggjarviðurskifti. Loysnirnar uppá avbjóðingarnar vóru mangar og kreativar og tað gjørdist týðiligt at hugsjónirnar eru ymiskar millum flokkarnar.

Næsta umfar av pallborðinum við manningarskifti, hevði við sær at tveir meiri royndir politikkarar eisini sluppu framat. Hesaferð var evnið ríkisrættarliga støðan. Tað bleiv lagt hart út, har sambandsflokkurin fekk nøkur prik frá øllum borðum, tí teir ikki vildu verða við eini tjóðarsemju. Unga sambandsumboði megnaði tó væl at standa ímóti og argumentera.

Eftir pallborðini helt orðaskifti fram við básarnar hjá flokkunum, næmingarnir vildu hava meir og ungmannafeløgini vóru klár og kjakast var dúgliga víðari.

Samanumtikið var hettar eitt væleydnað tiltak, sum hóskaði sera væl til miðnáms- og yrkisskúlar.

Fólkaræði sær sunt út tá vit hyggja eftir hesum ungu spírunum.