Í 2006 fór táverandi løgmaður, Jóannes Eidesgaard, á eina dýra sjarmuferð til India. Onki spurdist burturúr ferðini, hóast nógv stór orð vórðu søgd um potentialið. Nú ætlar eftirmaðurin hjá honum so at gera ein túr afturat við sama endamáli, ivaleyst eisini við sama úrsliti. Royndirnar siga, at talan verður um enn ein dýran bummtúr, men eitt er vantandi úrtøka, eitt annað er signalvirðið. India er nevniliga ein tann størsti samtarvspartnarin hjá Russlandi, og gongur beinleiðis ímóti G7-londunum og útholar harvið sanktiónirnar hjá G7-samstarvinum ímóti Russlandi. Skulu vit stuðla tí?

Vit standa spyrjandi. Við aðrari hondini setir okkara Landsstýri ógvusligar sanktiónir í verk ímóti Russlandi, sum raka føroyska vinnulívið meint. Tað er neyðugt at pína føroyska vinnulívið sum mótmæli móti Russlandi, sigur samgongan. Við hinari hondini vil Landsstýrið ikki bara varðveita verandi samstarv við BRICS-londini við síni sendistovu í Beijing, men vaksa um tað við at boða frá, at ynskiligt er at økja um sambandið við India, ið eins og Russland og Kina er ein høvuðsaktørur í BRICS.

Hvør skal siga: Nú írestar bara, at okkara landsstýrisfólk gera ein rukkutúr til Belarus og lata eina føroyska sendistovu upp í Minsk fyri at gera dupultmoralin fullkomnan.

(Kelda til tølini um indiska innflutningin av ráolju: https://www.jri.co.jp/en/reports/rim/2023/88/)