“Vit hava teknað og spekulerað, og vit hava havt ætlanir um at byggja út, bæði omaneftir, úteftir og uppeftir, men tað hevur gingið strilti, uttan at fara í holt við so stórar umbyggingar, at tað hevði verið alt, alt ov kostnaðarmikið og hevði nervað arbeiðið á røntgendeildini annars alt, alt ov illa.”

Soleiðis sigur yvirlæknin Anders Harboe Ree í viðtali við Áka Bertholdsen tann 1. juni 1999, tá hann verður spurdur um, hví tað gongur so striltið við at fáa tikið gávuna frá vinnuni í nýtslu. Yvirlæknin nevnir als ikki Suðuroyar Sjúkrahús ella Klaksvíkar Sjúkrahús sum møguleikar at seta skannaran, meðan bíðað varð eftir, at pláss varð útvegað í Havn. At onki pláss var á Landssjúkrahúsinum varð fatað sum tað sama sum at onki pláss var í føroyska heilsuverkinum í heila tikið.

Sjúklingarnir blivu tí framhaldandi sendir til Danmarkar hetta knapt hálvt annað árið, í staðin fyri til Klaksvíkar ella Tvøroyrar. Tann 1. februar ár 2000 kom gávan loksins til sín rætt á LS. Hon varð latin tann 17. september 1998.

Í øsingini, sum nú er uppstaðin í Havn, eftir at aktørar í vinnulívinum eisini hava givið Klaksvíkar Sjúkrahúsi ein MR-skannara, verður ein orsøk søgd at vera, at teimum í Havn ikki dámar, at treytir fylgja við gávunum. Tað er tó ikki løgið við treytum, tá man kennir til søguna um MR-skannaran í 1998-2000, tí tá vinnan gevur eina gávu, vil hon sjálvandi hava, at gávan kemur sjúklingunum til gagns.

Hóast ongin vil siga, júst hvørjar treytirnar eru, kann tað hugsast, at vinnan vil tryggja sær, at skannarin í Klaksvík verður tikin í nýtslu skjótast gjørligt, og ikki skal enda í Havn og aftur skal volda Landssjúkrahúsinum áralangt høvuðbrýggj, áðrenn sjúklingarnir fáa gleði av honum.

Keldur:

https://www.in.fo/news-detail/n-kemur-mr-skannarin

https://www.in.fo/news-detail/f-a-n-pl-ss-fyri-g-vuni-upp-sjey-milli-nir-kr-nur