Kollfara-Jógvan, sum búði í teimum mittastu húsunum, var tann einasti, sum kom frá bátsvanlukkuni við lívinum, meðan Niels Volles, sum búði í tí sunnasta partinum, og sum var sonur Skipar-Hansen, sjólætst saman við seks øðrum monnum. Í teimum norðastu húsunum búði Sámal Jákup Samuelsen, sum var beiggi Kollfara-Jógvan.

Teir vóru farnir til Havnar henda morgunin um 10-11 tíðina, og Jóan Petur á Stongunum, sum átti bátin, var við á ferðini, men hann skuldi ikki við norður aftur. Teir komu til Havnar um fimm tíðina seinnapartin, har teir steðgaðu einar tríggjar tímar. Tá teir fóru av Havnini var ein ond beint lágt, men teir høvdu ikki seglið á, fyrr enn teir komu norður móti Eystnesi. Komnir norður í Leirvíksfjørð, gekk hann eysturá, men tá kom seglið rangt, og báturin fór runt so knappliga, at ongin gáaði eftir tí. Tríggir mans komu á kjøl í fyrstu syftu, men báturin fór runt fleiri ferðir, og endin var, at tað bara var Kollfara-Jógvan, sum kom frá tilburðinum við lívinum.

Kollfara-Jógvan giftist um 1878 við Mariu Heinesen úr Elduvík. Tey høvdu bæði frammanundan tænt í Mikladali, og búsettust á heysti í 1879 á Stongunum, har Jógvan fekk eina hálva trøð. Tey fingu fimm døtur, sum fingu nógvar eftirkomarar. Tann triðja dóttirin giftist Jóannes Matras á Heygnum, og hon varð uppkallað eftir monnunum, sum fórust við Stangarbátinum. Hon varð navngivin Thomasie Johanne Andrea Daniella Nicolina Samuelsen f. 1884