Navnin hin reysti

á sinni hann festi

fótin á grønlendska jørð

---

 Tíðin hon gekk

kallið tú fekk:

Vestur í hav

Harrin tær gav

Honum og fólki at tæna.

Tey tær so kær

Orðið frambar

sáað tú hevur

vøkstin- Harrin hann gevur.

Trúfastur maður

á hvør ein dagur:

Nú roðar í vestri

við góðum treysti

Tú skoða skal Hann

sum á deyðanum vann.

-----

Hjartaliga til lukku við degnum.

Tordur og Sigrun