Morgun eftir morgun hevur hendan sama alfagra sjón verið at sjá, sum yrkjarin ber fram:

                      Ljós skyggir fram, brýtur myrkursins veldi

                      náttin umskiftist í bjartasta dag.......

Soleiðis kunnu vit syngja á hvørjum morgni. Vit vita, at sólarljósið vinnur á myrkrinum – eisini hesar dagarnar upp undir jól, ið tykjast dimmir og darvandi.

Mannaættin megnar ikki at toga sólin fyrri fram á himmalhvølvið, sum vit kanska so fegin vildu í hesi døkku vetrartíð. 

Fyri mongum árum síðani – tá myrku heystarkvøldini byrjaðu - setti eg mær fyri, at hava 21. desember fyri eyga. Sinnisliga  er hetta stimbrandi. Vit vita, at tá vit koma til 21. desember fr dagarnir aftur at leingjast. Frá hesum degi gerst ljósari og ljósari fyri hvønn dag fram ímóti 21. juni.

Vit mugu ongantíð halda upp at undrast. Vit eiga evnini at undrast á ótrúliga skaparverkið, sum virkar eftir eini miðvíst lagdari ætlan. Hendan sólarætlan er so væl løgd til rættis út í smálutir, at menn kunnu vita nær sólin rísur mong ár fram í tíðina. Samstundis kunnu menn rokna út hvussu tað rekur í millum oyggjarnar í 2099 – nær kyrrindi verða í Nólsoyarfirði og aðrastaðni.

Hugsi um kollfirðingin, sum var seinkaður til arbeiðis hendan morgunin.

Klokkan var steðgað.

Hann kannaði málið. Fann eina deyða flugu inni í klokkuni. Tá helt hann fyri, at tað var ikki so undarligt at klokkan var steðgað – og mælti: ”Maskinmeistarin er deyður!”

Skaparverksins upphavsmaður og maskinmeistari er ikki deyður.

Skapari ljóssins og myrkursins heldur framvegis vakt - eisini hesi jólini – og inn í komandi dagar. Allir føroyskir útróðrarmenn kunnu fara á flot so leingi sum hann heldur vakt. Einki er ósjónligt fyri honum. Sjálvt myrkrið er honum sum áljósur dagur.

Og gingu kongar fram á rað

og vístu meg mesta,

 teir megnaðu ei minsta blað

á notulegg at festa.                                                                                                                                            

Svenning av Lofti